Het Straatconsulaat & De Achterban: een goed vangnet

Elly Burgering (Het Straatconsulaat):
‘Er moet een goed vangnet zijn voor de zwakkeren. Ik zou me rot schamen als we dat niet met elkaar kunnen!’

“Het Straatconsulaat behartigt samen met de vrijwilligers van De Achterban de belangen van Haagse dak- en thuislozen en verslaafden. Mensen sluiten zich bij ons aan en wij ondersteunen ze om voor hun eigen belangen op te komen. We hebben een vaste kern van zo’n 30 vrijwilligers. We spreken met elke vrijwilliger af hoeveel uur ze komen werken. Ieder werkt naar eigen vermogen en kwaliteiten. We hebben bijvoorbeeld een webmaster, een vormgever, een vrijwilliger die trainingen verzorgt en iemand die met mensen uit de nachtopvang gaat praten om signalen op te vangen van hoe het daar gaat. Alle vrijwilligers zijn zelf ook dak- of thuisloos. Sommigen zijn net uit de opvang. De praktijk leert dat het vaak nog heel wat voeten in de aarde tot iemand helemaal op z’n plek is. Dakloosheid doet echt wat met mensen.”

Signalen overbrengen
“We doen belangenbehartiging in formele overlegsituaties met cliëntenraden, maar we doen ook onderzoekjes die cliënten zelf uitvoeren in samenwerking met het Verwey-Jonker Instituut. Soms initiëren we zelf projecten naar aanleiding van een conclusie van een onderzoek. Zo bleek bijvoorbeeld dat mensen in de dagbesteding geen  perspectief ervoeren. Dan gaan wij daar iets aan doen. Zo startten we een educatieproject om mensen zonder startkwalificatie weer naar onderwijs te leiden. Daarbij adresseren we alle hobbels en proberen die weg te werken. Zo proberen we steeds op basis van wat er speelt signalen over te brengen en plannetjes uit te voeren. En informatie te bieden. En natuurlijk ondersteunen we dak- en thuislozen bij het zoeken van zorg. Dat is alles bij elkaar best veel werk. Joy en ik doen samen met onze vrijwilligers alle belangenbehartiging. Joy is voor de jongeren en ik voor de volwassenen.”

Verslaafd, jong, oud, alles door elkaar
“In de maatschappelijke opvang zitten allerlei mensen die eigenlijk niet bij elkaar horen. Die moeten dan allemaal bij elkaar in zo’n fabriekshal in een stapelbedje liggen. Verslaafd,  jong, oud, vrouw, alles door elkaar… Er zitten ook veel mensen met een psychische of verstandelijke beperking die eigenlijk gespecialiseerde zorg nodig hebben. Door de beddenreductie in de GGZ zal dat nog erger gaan worden. Er zijn criteria waar je aan moet voldoen. Zo hebben illegalen geen recht op nachtopvang. Die sturen we door naar vluchtelingenopvang  of de IND.”

We hebben het stadhuis in beweging gekregen!
“We worden door de gemeente gefinancierd, maar we zijn onafhankelijk. Vanuit onze positie als luis in de pels wordt om onze mening gevraagd. En we geven ook ongevraagd advies. Wat we bijvoorbeeld doen is het organiseren van overleg tussen cliëntenraden van de Maatschappelijke Opvang instellingen in Den Haag. Dat zijn er meer dan tien. We vragen: wat leeft er en wat zit jullie dwars? Daar komt een agenda uit met de vijf speerpunten die op dat moment prioriteit hebben.
We kijken per onderwerp wie van de vrijwilligers daar het meeste verstand van heeft en wie de diverse punten kan voorbereiden. In een volgend overleg nodigen we gemeenteraadsleden uit. Dan  presenteren we de punten en discussiëren we daarover. Dat is al vier keer gebeurd. De vrijwilligers vinden het fantastisch om hun woord te doen en gehoord te worden. Geweldig om te zien hoe ze groeien. En inmiddels willen de ambtenaren zelf met de leden van de cliëntenraden in gesprek. Wij hebben dat overleg geïnitieerd en zijn er trots op dat we daarmee het stadhuis in beweging hebben  gekregen!”

De realiteit is totaal anders
“In onze lijst met speerpunten staat bejegening en beeldvorming bovenaan. Mensen denken vaak dat daklozen het allemaal aan zichzelf hebben te wijten en dat ze allemaal een uitkering hebben. De realiteit is totaal anders. Mensen zijn vaak echt helemaal in paniek. Ze moeten uren wachten, worden met veel argwaan behandeld en afgewimpeld als ze niet alle papieren op orde hebben. Te vaak worden deze mensen al s fraudeur en crimineel behandeld. Terwijl ze zorg nodig hebben. De overheid roept: niemand slaapt op straat, maar dat is niet zo. Er zijn veel groepen die niet binnen kunnen bij de opvang.“

Zorg dat mensen weer verder kunnen
“Op nummer 2 staat woningen. Die zijn heel hard nodig. Het is heel erg moeilijk om als (ex-) dakloze aan een woning te komen. En vervolgens komen praktische ondersteuning en schuldhulpverlening. Het is belangrijk om te zorgen dat mensen weer verder kunnen met hun leven. In Amerika is de schuldenaar schuldig, maar de kredietverstrekker ook. Daar redeneren ze:  dan moet je zo’n kwetsbaar iemand maar geen geld verstrekken. Maar in het calvinistische Nederland moet iemand tot in lengte van dagen afbetalen. Terwijl er een  hele incasso-industrie is ontstaan rond die schulden, die soms wel tien keer over de kop gaan, dat is vreselijk.
Ik vind dat we goed moeten laten zien wat er gebeurt in dit land, want de meeste mensen hebben geen idee. We moeten zorgen voor een goed vangnet voor de zwakkeren in de samenleving, de mensen die het verstandelijk niet bij kunnen benen, mensen die hun baan en huis zijn kwijt geraakt. Ik vind dat we daar netjes mee om moeten gaan. Ik zou me rot schamen als we dat niet met elkaar kunnen!”

 

 

Brede Buurtschool -De Gaarden, Zuidwest

“Dit is wel een van de boeiendste en uitdagendste wijken van Den Haag om in te werken, een levendige wijk met potentieel en talent. Verschillen tussen de inwoners zijn er wel en de sociale cohesie mag nog verder versterkt worden” dat zegt Maurice Keane, directeur van OBS Erasmus als ik hem vraag wat de wijk kenmerkt.

“Een paar jaar geleden zijn er bij een politie inval jonge criminelen opgepakt rondom de school. De jongeren kregen hier fikse celstraffen voor. De wijk is nu wel verbeterd in dat opzicht. Er zijn gezinnen die met verscheidene problematiek kampen en de school heeft een rol om deze gezinnen en vooral de kinderen te ondersteunen. Wij geloven in een goede toekomst voor alle kinderen bij ons op school. Toen ik hier 5 jaar geleden was ik soms erg verbaasd over de manier van werken op de Erasmusschool. Met het team samen hebben wij veel zaken veranderd en verbeterd. Er stond nog een hek tussen onze Openbare Basis School en de Rooms Katholieke school naast ons met punten er op. Ik noemde het altijd:  “De Berlijnse Muur van Escamp”. Het hek is gelukkig weg en met steun van de Gemeente is er een mooi verbindend gebouw voor in de plaats gekomen waar nu allerlei dienstverlenende instanties inzitten die voor de school en de ouders relevant zijn.” Zo is er een Kinderdagverblijf in gevestigd, een BSO, er is een bibliotheek, MOOI heeft er zijn opbouwwerkers zitten. Maurice zegt: “Na 5 jaar hard werken staan we er nu goed voor: Incidenten zijn minimaal, het team is ervaren en goed, kinderen gaan met plezier naar school en de scores zijn goed en stabiel.”

Aan alles wat Maurice vertelt kan je merken dat directeur van een school zijn in een dergelijke wijk veel meer met zich meebrengt dan alleen een school besturen. “Het gaat hier om het kind, we proberen een balans te vinden tussen aandacht voor kwalificaties, socialisatie en persoonsvorming (lezing professor Biesta), maar je hebt ook te maken met dat kinderen niet alleen op school dingen meekrijgen maar ook op straat en thuis. Professor El Hadoui heeft daar laatst een interessante lezing over gegeven: kinderen voelen ‘sociale pijn’, willen graag erbij horen en hebben te maken met die drie ‘culturen’; de schoolcultuur, de straatcultuur en de thuiscultuur. Als het op het ene vlak niet lekker loopt gaan ze compenseren op het andere vlak. Dat moet je doorhebben anders los je geen problemen op.”

Uitgangspunten van de Vreedzame School

Dat betekent ook dat je in meer moet investeren dan in het leerproces, je moet ook investeren in de omgeving.  OBS Erasmus doet met een aantal grote buurtbrede projecten mee of hebben ze geïnitieerd. Zo is OBS Erasmus een zgn. Vreedzame school, naar voorbeeld van een geslaagd project in Utrecht Overvecht. Kinderen worden de gehele schoolperiode getraind in vaardigheden om ruzies en conflicten vreedzaam op te lossen. “We hopen dat we zo hen voorbereiden op een actieve rol in een vreedzame toekomst voor de wijk”. Hierin wordt samengewerkt met o.a. het opbouw werk in de wijk (Vreedzame wijk traject).

Ook heeft OBS Erasmus samen met twee andere buurtscholen de Escamp University opgericht; om slimme kinderen uit achterstandswijken uit te dagen en kennis te laten maken met de wereld buiten hun directe leeromgeving. “Dat zijn echte kanjers uit groep 6, 7, 8, die behalve werken aan creativiteit, samenwerken en leervermogen, ook onderzoeken uitvoeren op onderwerpen als geloofsvrijheid, gescheiden ouders en zwerfafval & milieu en al oefenen met dat op een wetenschappelijke manier doen met staafdiagrammen en %-respondenten”

Kinderen aan het woord laten is belangrijk voor Maurice. In mei 2017 heeft de school meegedaan aan Brede Buurtschool TED talks for Kids georganiseerd in het Theater Dakota, in het theater vertelden kinderen vanuit hun perspectief over hun leven aan professionals van de gemeente, de politie, het ministerie en aan ouders. Behalve dat dat heel stoer was van de kinderen, leverde dat ontroerende verhalen op.

Bibliotheek op school

De school levert ook de kinderraad van HCO (onderwijs begeleidings instelling). “Kinderen van 8-11 jaar zijn nog in staat om echt ‘out of the box‘ te denken. Dat levert mooie adviezen op die echt hout snijden.” Dat project is ingezet vanuit de Missing chapter foundation, een door Prinses Laurentien opgerichte stichting die grote bedrijven met een probleem koppelt aan kinderen in deze leeftijdsgroep. Kinderen zouden dat ook voor bewoners initiatieven kunnen doen die tegen dingen aanlopen.

Op het gebied van zorg en welzijn heeft de school meegedaan aan het project van RTV West Goud voor Oud, waar wensen van eenzame ouderen in vervulling gaan. De kinderen van de school hebben meegedaan in het Grijze Koppen orkest, waar culturen en generaties aan elkaar gekoppeld werden door zang en muziek. Met RTV Discus gaat er binnenkort een project van start om Mini reporters op te leiden.

De school wil graag een rol spelen bij het versterken van initiatieven die boven gaan komen en we mogen hen benaderen als er thema’s zijn waar een zinvolle verbinding mogelijk is. Maurice heeft mij weer meer inzicht gegeven in wat de uitdagingen én de mogelijkheden zijn die er in Zuidwest liggen. Een mooie inspirerende plek met een bevlogen directeur met hart voor zijn leerlingen!

De koffieclub van de Croissant: “We helpen elkaar”

Myong Rontberg (2e van rechts) en de vrijwilligers van de koffieclub

Woensdagmorgen in de recreatieruimte van wooncentrum De Croissant, gelegen aan het Groenewegje en het Zieken. Een levendige huiskamer waar zo’n 15 ouderen rond een tafel geanimeerd met elkaar praten. We worden ontvangen door Myong Rontberg (73), die samen met haar man (76) koffie schenkt. “Wij wonen hier sinds vier jaar en begonnen met één koffieochtend. Inmiddels houden we vier koffieochtenden per week, van 10 tot 12 uur.”

“Er wonen hier 225 bewoners, waarvan een groot deel alleenstaand. Dit zijn 55+ woningen, maar een derde van de mensen is de 75 (ruim) gepasseerd. Er is ook eenzaamheid. De koffieclub is belangrijk voor de bewoners. Als iemand een probleem heeft helpen we elkaar. We zijn allemaal vrijwilligers. Iedereen is op leeftijd, en met de leeftijd komen ook gebreken. Eén van onze vrijwilligers heeft parkinson, een andere vrijwilliger is dementerend. Voor hen is het belangrijk om actief in de club te kunnen blijven. Het is ontzettend leuk om te doen, alleen het kost veel tijd om alles in goede banen te leiden. We hebben gelukkig ook een jonge vrijwilligster van 56, die met veel plezier meewerkt. Maar het is lastig om nieuwe vrijwilligers te krijgen.”

Wooncentrum de Croissant

“Er is wel animo onder de bewoners. Zo woont hier een zangeres die wel zangles wil geven. Een andere dame (86) heeft als hobby om restaurants te testen. Ze hangt een briefje in de lift: Wie gaat er mee Iraans eten? Dat zijn hele leuke dingen. Er is hier in principe zo veel mogelijk. Het pand heeft twee gemeenschappelijke recreatieruimtes, een ruimte om te sporten een biljartruimte en een bibliotheek. Maar om alles van de grond te krijgen zijn wel vrijwilligers nodig. En het moet gecoördineerd worden.“

“Onlangs diende zich een nieuwe vrijwilliger aan, maar die was het niet eens met de regels van de bewonerscommissie. Een regel is dat al het geld terugvloeit naar de bewonersclub. Een ander punt waarop meningen verschillen is het al dan niet toelaten van mensen van buiten. Zo was er eens iemand die een grote bingo organiseerde, ook voor mensen van buiten. Dat viel niet goed. Voor sommige mensen is dat een bedreiging. Het heeft tot conflicten geleid.  Wij verwelkomen wel familieleden en vrienden. Maar mensen van buiten is toch iets anders. Voor onze koffieclub is het belangrijk dat de er een veilige sfeer is. Maar andere groepen, bijvoorbeeld jongere bewoners, hebben natuurlijk weer andere behoeften. We hebben onlangs in de bewonerscommissie besloten dat er daarom zelfstandige werkgroepen moeten komen.”

“De bewonerscommissie is helaas niet echt een afspiegeling van de bewoners. Onze voorzitter is van goede wil, maar niet toegerust om de conflicten te overbruggen en de zaak te sturen. Hij wil wel plaats maken voor iemand die de verschillende groepen bewoners kan verbinden en de activiteiten in goede banen kan leiden. Het zou fantastisch zijn als de bewonerscommissie ondersteuning zou krijgen hierbij. En als er meer vrijwilligers kwamen.”

 

‘Als je een verslaving hebt overwonnen kan je echt heel veel!’

Willem Govers van Brasserie UP
Willem Govers, eigenaar van Brasserie UP

Brasserie UP aan de Javastraat is naast een brasserie ook een leerwerkbedrijf waar veertien ex-verslaafden werken en studeren. “Na één jaar hebben ze een MBO 2 diploma horeca, zijn onze leerlingen uit de uitkering en kunnen ze aan het werk”, aldus oprichter Willem Govers. “Als de mensen binnen komen is het eerste doel om te zorgen dat ze clean blijven. Vaak moeten er ook andere zaken geregeld worden, zoals hun gebit, of schulden. Daar helpen we bij. Om mensen dat eerste jaar binnenboord te houden is zeer intensieve begeleiding nodig. Uit onderzoek blijkt dat 50-70 procent van de verslaafden terugvalt als ze niks te doen hebben. Mijn motivatie is dat ik ervaringsdeskundig ben. Heel veel van de ellende die de mensen die hier werken meemaken heb ik zelf ook ervaren. Ik begrijp heel goed wat ze meemaken en welke problemen ze tegenkomen.”

Niemand verwacht nog wat van onze doelgroep
“De mensen die hier binnenkomen moeten clean zijn, dat is punt 1. Heel belangrijk, want iemand die nog in z’n verslaving zit, dat werkt niet voor de groep.  Daarnaast moeten ze voor 300% gemotiveerd zijn. Het is een commitment van een jaar dat ze aangaan. Dat moeten ze afmaken. Ze krijgen de kans om een jaar lang te leren van hun ervaringen en fouten. Er was een meisje dat de eerste maanden de hele dag zat te huilen in een hoek. En na een maand of vijf kon ze de hele lunchroom in haar eentje bestieren. Een topper. Je ziet de mensen groeien, dat is heel gaaf. Dat is waarvoor ik het doe. Onze doelgroep komt uit het granieten bestand. Niemand verwacht nog wat van ze. Hier vinden ze iets terug: een doel in het leven, eigenwaarde, structuur.”

We halen tien mensen per jaar uit de uitkering
“Ik ben nu 1,5 jaar bezig. Het is een grote uitdaging om rendabel te worden. Ik leg er nu elke maand zelf geld bij. Het zou heel erg zijn als we moeten stoppen wegens geldgebrek. Ik wil dat de gemeente zijn verantwoordelijkheid neemt voor deze doelgroep. De opleiding kost € 2000 per persoon voor een heel jaar, inclusief kleding en de begeleiding € 600,- per maand. De leerlingen worden minimaal twee maal in de week begeleid door een gediplomeerd coach, deze coaching gebeurt met behulp van een paard. Als er één terug de kliniek in gaat voor drie maanden, kost het de gemeenschap drie ton. Ik haal gemiddeld tien mensen per jaar uit de uitkering. Dat levert de gemeente iets van € 150.000,- per jaar op. Maar het lukt nog niet om structurele ondersteuning van de gemeente Den Haag te krijgen. We passen in geen enkel vakje. Via maatwerktrajecten krijgen we geen steun, want die zien ons als opleiding. Onze intensieve begeleiding past niet in de definitie. Ik kreeg pas een telefoontje dat het niet doorging, ik kreeg niet eens een officiële afwijzing op papier. Het kost veel tijd allemaal, die zaken eromheen. Ik doe bijna alles zelf: lessen voorbereiden, begeleiding in keuken en bediening, rekeningen betalen. Mijn vrouw werkt ook mee.
De gemeente Zoetermeer is ook geïnteresseerd. Daar willen ze me ondersteunen uit het Participatie budget. Daar werken de zaken anders. De klantmanagers daar kennen de kandidaten allemaal persoonlijk en bij naam. Hier in Den Haag doen ze het op een andere manier.”

Ik wil dat de betrokken partijen hun verantwoordelijkheid nemen
“We willen ook graag iets terug doen voor de maatschappij. Binnenkort serveren we in samenwerking met Stichting Present en Accor hotels twee gratis kerstmenu’s voor statushouders en eenzame ouderen uit de buurt. Ik geloof hierin. We willen Nederland veroveren en in vijf jaar vijf Ups neerzetten: Zoetermeer, Utrecht, Amsterdam, Rotterdam.
Ik wil dat de betrokken partijen hun verantwoordelijkheid nemen. Dat gebeurt nog niet veel. Er wordt gedacht: ‘toch niks meer aan te doen, laat maar zitten’. Ik heb bewezen dat de mensen heel veel kunnen. En als je een verslaving hebt overwonnen, kan je echt heel veel!”

RTV Discus – Redeneren vanuit de mens

Joop Schouten doet dit al een tijdje. Eerst naast zijn baan van meer dan full-time  en nu gewoon omdat hij het nog steeds belangrijk vindt. 70 is hij nu en hij noemt de plekken op vanuit waar RTV Discus de afgelopen 20 jaar  heeft gewerkt; Delft, verschillende andere plekken in Den Haag, als laatste Erasmusplein en nu hier, diep in Zuidwest: de Dreef in Vrederust. RTV Discus is een producent  van radio- en televisieprogramma’s  en maakt naast live uitzendingen vanuit de studio ook het Escamp journaal.

“Alle voorzieningen zijn weg hier, hier is niets meer in de buurt”. RTV Discus zit in wat eruit ziet als een buurthuis in een verder kalm uitziende woonwijk. “Je moet eens weten wat voor ellende hier is achter de voordeur”.

Joop komt overal in de stad en kent iedereen. Maar hij heeft een zwak voor Vrederust, waar de sociale problematiek groot is. Veel verschillende nationaliteiten, deels illegaal, armoede, schulden, vrouwen die het huis niet uitkomen, noem het maar en het is hier. Er is behoefte aan een buurthuis maar daar die zijn allemaal gesloten. Zijn gebouw is van Staedion en volgend jaar begint het gevecht om de euro’s weer; .Jaarlijks heeft hij zo’n 25.000 nodig om al zijn activiteiten uit te voeren.

Alles gebeurt hier met vrijwillige inzet, ook die van Joop, al voor meer dan 20 jaar. Hij leidt mensen op, begeleidt stages. Hij heeft geprobeerd twee STIP banen te bemachtigen maar op het laatst bleek dat RTV Discus als  als werkgever te moeten fungeren met alle risico’s die daar bij horen en dat kan niet als vrijwilligersorganisatie die jaarlijks afhankelijk is van subsidies en giften. Er is samenwerking met Stichting Yasmin, met de Voedselbank, en hij nodigt iedereen uit die in zijn gebouw iets voor de buurt wil doen. Community werk is nodig, door samen eten, samen feesten komen mensen uit hun huizen.

Hij kent zoveel mensen die initiatief willen nemen maar die ontmoedigd worden door alle regels, formulieren, en beleidskaders waar ze tegenaan lopen. “Als er geen bewoners initiatieven zijn heeft de Gemeente dat aan zichzelf te danken” zegt hij. “Alle budgetten zitten muurvast, en beleidskaders zijn leidend voor wat er moet gebeuren in een wijk. Er wordt niet vanuit de mens geredeneerd”. RTV Discus is bijvoorbeeld categorie media, dus die krijgt geen budget om sociale projecten te doen in de buurt. En dat terwijl zij de ogen en oren zijn van wat er gebeurt.

Het zou mooi zijn als er een unit komt die vrijwilligers ondersteunt met alle administratieve rompslomp en die de verbinding legt tussen wat er moet en wat er gebeurt, zegt Joop. Dat zou PEP kunnen doen, maar vooralsnog doen zij dat niet.

We spreken af dat we contact blijven houden en dat we aan de zorg initiatieven die we tegenkomen zullen zeggen dat RTV Discus een samenwerkings partij is als je iets in Vrederust wilt. Ook kunnen zij natuurlijk een podium bieden voor wie wat wil vertellen.

Het verhaal van de Thomas huizen

Ontstaan vanuit een persoonlijk verhaal

Thomas was een jongen met een niet-aangeboren verstandelijke beperking. Hij verbleef in een instelling, en gaandeweg werden de discussies tussen zijn ouders en de begeleiders heftiger. Daar waar de instelling onverschillig schermde met protocollen en regeltjes, wensten de ouders niets liever dan dat Thomas liefde en aandacht kreeg in een betrokken omgeving.
Voor Thomas’ vader, Hans van Putten, was dit de trigger om de zorg voor z’n zoon zelf te gaan organiseren. Kernwaarden als een huislijke sfeer, betrokken zorgprofessionals, minimale bureaucratie en maximale liefde voor de mens werden allemaal samengevoegd.
Het resultaat: het concept Thomashuis, voor Thomas en nog 1000 andere Thomassen.

Het kruideniersprincipe in de zorg

Betrokkenheid, warme sfeer, menselijke benadering, … Het deed Hans denken aan de kruidenierszaken die je vroeger in elke buurt vond. De kruidenier woonde boven zijn winkel, en wist van alle klanten uit de buurt wie ze waren en wat ze nodig hadden.
Dit inspireerde hem om de zorg voor Thomas verder vorm te geven. Net als een kruidenier zou de persoon die voor de zorg verantwoordelijk was ook in hetzelfde huis wonen. Zo konden de korte communicatielijnen en de betrokkenheid van de kruidenier gekopieerd worden naar de zorgsector.
Het huis van Thomas zou ook het huis zijn van de mensen die dag in dag uit voor hem zouden zorgen.

Continuïteit via franchise

Om een eenvoudig concept neer te kunnen zetten waarin de essentiële kernwaarden tot hun recht konden komen, werd de Thomashuizen als franchiseformule ontwikkeld. Elk huis zou een zelfstandige onderneming worden waarin een stel zorgondernemers samenwoont met hun bewoners.

Deze manier van werken zorgt er in de eerste plaats voor dat het huis voor alle betrokkenen een echt thuis is. Daarnaast zorgen de korte communicatielijnen voor een enorme betrokkenheid en een uiterst persoonlijke benadering. Het ondernemerschap zorgt tenslotte voor een toewijding van de eindverantwoordelijken die zijn gelijke niet kent. Geen overtollige managementlagen, geen urenlange vergaderingen over bewoners, maar aandacht en nabijheid voor wie het nodig heeft, steeds van dezelfde bekende gezichten.

De franchiseaanpak maakt dat deze principes makkelijk vermenigvuldigd kunnen worden zonder dat de waarde ervan vermindert. Bovendien wordt op die manier de stabiliteit voor bewoners gegarandeerd: ‘hun huis’ zal altijd hun thuis zijn.

De Drie Notenboomen

De overkoepelende organisatie die eigenaar is van het concept Thomashuis, is franchisebedrijf De Drie Notenboomen uit Gouda.

De Drie Notenboomen is eveneens ontwikkelaar van de franchiseconcepten:

  • Herbergier: Kleinschalig wonen voor mensen met dementie
  • ZorgButler: Zelfstandig wonen voor mensen met een lichte zorgvraag
  • Thomas Op Kamers: Zelfstandig wonen voor mensen met een licht verstandelijke beperking