Netwerkontbijt geslaagd en voor herhaling vatbaar

Donderdagmorgen 6 september om half 8 kwamen 16 initiatiefnemers samen in theater in de Steeg om inspiratie en informatie uit te wisselen. Tijdens het netwerkdiner afgelopen april gaf een aantal deelnemers al aan dat ze elkaar vaker wilden zien. Veel initiatieven lopen tegen dezelfde dingen aan. Samen weten we meer en kunnen we gebruik maken van eerder uitgevonden wielen. Zo smeden we een netwerk van bewonersinitiatieven.
Na een voorstelrondje, hebben we met elkaar meegedacht over een aantal concrete vragen van aanwezigen, zoals:
– Wat voor organisatievorm past het best bij onze activiteiten: stichting of vereniging?
– Hoe zoeken we vrijwilligers voor het begeleiden van ouderen naar het ziekenhuis?
– Kan ik vrijwilligers die een bijstands- of WW-uitkering ontvangen een vrijwilligersvergoeding uitkeren?
– Hoe zoeken we sponsoren voor een busje, de maaltijd, vrijwilligers en een bewegingscoach?
Naar aanleiding van de vragen werden veel tips en contactgegevens uitgewisseld.
Een gedeeld probleem van bewonersinitiatieven is dat subsidieaanvragen tijd en inspanning (in verantwoording) vergen die soms niet opwegen tegen de opbrengst. Er is behoefte aan een centraal punt bij de gemeente en/of bij de bewonersinitiatieven voor fondswerving.
Er is gepeild of er behoefte is aan voortzetting van Haagse Zorgkracht als vereniging of coöperatie. Vanuit deze coöperatie/ vereniging kan belangenbehartiging (naar de gemeente, zorgverzekeraars en zorgaanbieders) plaatsvinden, maar ook fondsenwerving en onderlinge uitwisseling tussen gedreven bewonersinitiatieven in Den Haag. De aanwezige bewonersinitiatieven zijn hierover enthousiast.
Dit is een agendapunt tijdens het volgende netwerkdiner op donderdagavond 18 oktober.
Als er initiatieven willen hosten en/of koken voor donderdag avond 18 oktober kunnen ze zich op initiatief@haagsezorgkracht.nl melden.

Voorstel is ook om maandelijks een netwerkontbijt te organiseren. Eerst volgende keer is dan zonder tegenbericht op donderdag 4 oktober zelfde tijd, zelfde plaats (eerste donderdag ochtend van de maand).

Interactief theater maakt ouderen in Loosduinen weerbaar

Initiatiefnemer Sharline de Windt: “De meeste senioren zijn behulpzaam en goed van vertrouwen. En veel van hen wonen alleen. Als er iemand aanbelt doen ze open. Ze hebben geen idee dat er ook wel eens niet-goedwillende mensen tussen zitten. Het raakt mij dat zoveel ouderen slachtoffer worden van babbeltrucs. Vorig jaar werd een 82-jarige dame in Loosduinen, mijn eigen wijk, na een babbeltruc vermoord. Toen besloot ik om in actie te komen, te beginnen in mijn eigen buurt.

Sharline de Windt
Sharline de Windt

Ik wil ouderen weerbaar maken met interactief theater, waarbij ze zelf kunnen zien, voelen en ervaren wat er gebeurt. Omdat ik al 23 jaar aan toneel doe, is theater voor mij een logisch middel. En het werkt veel beter dan een lang verhaal.  Het doel van de gratis workshop ‘Criminaliteit aan je voordeur’ is dat ouderen zich weerbaar en veilig voelen.

Met mijn stichting, Caribbean Angels, heb ik samenwerking gezocht met de politie, die erg gecharmeerd is van het initiatief en die van harte meewerkt.  Ook heb ik hulp gekregen van Fonds 1818 en van Sabine Wensink van Vóór Welzijn.

De belangstelling is groot, meld je snel aan voor 5 september, want denk eraan VOL=VOL! “

Interactief theater houdt de deelnemers een spiegel voor, nodigt uit tot discussie en maakt knelpunten zichtbaar. De deelnemers zijn actief betrokken bij het aandragen van oplossingen en ander gedrag. Actie en reactie!

Kom zelf kijken! Reserveren is gewenst.

De workshop ‘Criminaliteit aan de voordeur’ vindt op de volgende dagen en locaties plaats:

  • Woensdag 5 sept wijkcentrum de Geest, George Bizetstraat 25, van 14 u  tot 16  u, inloop vanaf 13:30 u
  • Dinsdag 11 september, Centrum Bokkefort, Dr. H.E. van Gelderlaan 262, van 14 u  tot 16  u, inloop vanaf 13:30 u
  • Dinsdag 18 september, de Henneberg, Tramstraat 15, van 14 u  tot 16  u, inloop vanaf 13:30 u
  • Dinsdag 25 september, de Wiekslag, Molenbrink 68A, van 10 u tot 12 u, inloop vanaf 9:30 u

Voor informatie: 06 – 17 90 76 46 of stichtingcaribbeanangels@gmail.com

Al schrijvend aan jezelf werken

Op een zonovergoten pleintje in een Haagse woonwijk hangen kinderen ondersteboven in een klimrek. De bomen om de speelplaats heen staan in volle bloei, de hele straat oogt wit. Hier werkt Sander Ritman vanuit huis, als eenzaamheidsdeskundige. In de huiskamer hangen slingers, zijn oudste is net zeven jaar geworden.

Zelfonderzoek
Eenzaamheidsdeskundige is een titel die Ritman zichzelf heeft toebedeeld. Hij heeft zijn kennis opgedaan toen hij, zelf ten prooi gevallen aan eenzaamheid, op zoek ging naar antwoorden. “Het was een fase van zelfonderzoek”, begint Ritman. “Ik ben heel veel gaan lezen en heb me verdiept in verschillende filosofieën. Die zoektocht is nooit meer opgehouden, ik sta nu anders in het leven. De kennis die ik al zoekende heb opgedaan, heeft me enorm geholpen.” Met die kennis wil hij nu andere mensen helpen zich aan hún eenzaamheid te ontworstelen.

Afgescheiden
Wat is eenzaamheid eigenlijk? Je voelt je onbegrepen, afgescheiden van alle anderen, neerslachtig. Maar is dat bij een depressie heel anders? “Depressie, burn-out, eenzaamheid; die dingen zijn niet zo vastomlijnd”, vindt Ritman. “De ene depressie is de andere niet. En eenzaamheid gaat altijd gepaard met een vorm van depressie.” Hij gaat nog een stapje verder. “Eenzaamheid en depressiviteit kunnen synoniem zijn. Mensen worden soms depressief als ze een geliefde verliezen. Maar ook dan zie ik vooral eenzaamheid. Rouw is verlies van iemand waarmee jij je verbonden voelde. Het is alsof je niet meer compleet bent. Ook al zijn er genoeg vrienden en familie over, ze zijn geen vervanging van je partner.”


Foto: Sander Ritman

Levensgebeurtenissen
Eenzaamheid ontstaat vaak na een ingrijpende levensgebeurtenis, gaat Ritman verder. “Zo ook bij mij. Ik had net mijn tweede kindje gekregen. Ik werd jong vader – mijn vriendengroep begint daar nu pas aan. Er waren toen geen mensen om me heen die zich in dezelfde positie bevonden.” Maar dat is niet het hele verhaal, haast Ritman zich te zeggen. “Dat zou te makkelijk zijn. Ook in mijn werk liep ik vast. Mijn baan in de thuiszorg werd economischer, ik moest steeds meer productie draaien. Dat stuitte me enorm tegen de borst.” En eigenlijk vond hij zichzelf een schrijver. Na zijn studie schreef Ritman gedichten en had hij optredens op poetry slams. “Maar ik schreef niet meer. Met een gezin en werk was daar geen ruimte voor. Ik ging aan alles twijfelen. En zo kom je bij de fundamenten terecht.”

Cocon
Ritman zegde zijn baan op. Hij wilde voor zichzelf kiezen en gewoon gaan schrijven. Daarmee was hij al begonnen toen hij nog werkte. “Ik had een blog, waar ik over ontmoetingen met ouderen schreef. Die verhalen heb ik gebundeld in een boekje, De Verpleegpoëet. Diezelfde blogs werden nu persoonlijker, meer een dagboek.” Het werd een therapeutisch schrijven. “Schrijven helpt je eigen denkproces te ordenen. Je wereld wordt veel kleiner als je eenzaam bent. Je bent met je eigen gedachten bezig en alles blijft maar rondspoken. Je gaat in je hoofd zitten, het wordt steeds benauwender. Je sluit jezelf op in een cocon. Misschien wil je er wel uit, maar je durft niet meer. Het vertrouwen verdwijnt.”

Slachtoffer

Ritman schreef, en voelde zich verschrikkelijk alleen. “Een heel basaal gevoel. Soms dacht ik: ik moet gewoon weg! Ik voelde me zo gevangen in het leven waar ik in zat – gezin, baan, al die verplichtingen. Maar waar ben ík? Dat is vaak een eerste reflex: je omgeving de schuld geven. Je neemt een slachtofferrol in.” Maar Ritman voegde de daad niet bij het woord, en bleef thuis. “Iedere keer als ik mijn tas wilde pakken, was er iets dat me weerhield. Want waarheen ik ook ga, ik neem mezelf altijd mee. Je verplaatst je lichaam wel, maar je geest niet. Het is niet je omgeving die je dit aandoet, je bent het zelf.” Een cruciaal besef, benadrukt Ritman. “Het is niet je omgeving die jou moet gaan begrijpen. Jij moet jezelf begrijpen.”

“Praten over eenzaamheid doe je niet zo makkelijk. Op het blog worstelt iedereen met hetzelfde probleem. Dan blijkt ineens dat ze niet alleen staan met hun gevoelens”

Technieken
Het is een moeilijke boodschap voor mensen die er middenin zitten: het ligt aan jezelf. “Mensen worden daar boos van, begrijpelijkerwijs. Ze voelen zich alweer niet begrepen. En natuurlijk komt dat neerslachtige gevoel ergens vandaan, maar je blijft erin hangen door dat gevoel zo te benoemen. Je gedachten houden je daar opgesloten.” Er zijn technieken die je kunnen helpen dergelijke gedachten los te laten, zoals meditatie. “Daarmee kun je je hoofd rustig maken, en een vredige staat van zijn ervaren”, legt Ritman uit. “Maar ook als ik dat zeg, roept dat weerstand op. Je kunt het mensen niet vertellen; ze moeten het zelf ervaren. Dan snap je dat het reëel is, dat je je zo vredig kunt voelen. Als je er vervolgens aan wilt werken om dat vast te houden, kun je uit neerslachtigheid klauteren. Maar daar moet je wel voor kiezen.”

Leermoment

Dat laatste is heel belangrijk, benadrukt Ritman. “De rem wordt stevig ingetrapt als je je depressief voelt, of eenzaam bent. Dat is hét moment om aan jezelf te werken. Die kans moet je grijpen. Het is een leermoment, een kans om te onderzoeken waar het vandaan komt, en wat je kunt doen om je weer goed te voelen.” En als je die kans niet grijpt? “Dan word je ziek. Ook fysiek. En zul je dezelfde fouten maken, net zolang tot het een keer wel lukt.” Toch is het allemaal minder erg dan het klinkt. “Het is een kwaad, maar wel een noodzakelijk kwaad. Je moet lijden, en goed ook. Dan weet je des te beter waar je nooit meer terug wilt komen.”

Blij ei

Ritman schuift wat ongemakkelijk op zijn stoel. “Het roept vaak lastige discussies op, als je begint over de menselijke natuur. Want wat is natuurlijk? Maar ik geloof echt dat mensen van nature opgewekt zijn.” Hij lacht. “Natuurlijk ben je niet alleen maar een blij ei, je maakt ook verdrietige dingen mee. Maar je kunt leren dat veel beter te handelen. Sommige methodes richten zich op het aanleren van sociale vaardigheden. Ik ga ervan uit dat je als mens wel weet hoe je met anderen om moet gaan, dat zit van nature in je. Het punt is dat je moet kunnen vertrouwen op wie je bent. Als je aan jezelf werkt, komt de rest vanzelf.”

Ontspanning
Zijn er dan nooit dingen buiten jezelf die in de weg zitten? Als je iets in je omgeving ten goede kunt veranderen, moet je dat natuurlijk vooral doen, beaamt Ritman. “Zoals ik gestopt ben met de thuiszorg. Maar uiteindelijk zijn die mogelijkheden altijd beperkt. Er is er maar één die je echt kunt veranderen, en dat ben jezelf.” Als je blijft vechten tegen iets dat sterker is, sluit je jezelf op in de slachtofferrol, licht Ritman toe. En dan kom je er nooit uit. “Door je geen zorgen te maken over de dingen waar je toch niets aan kunt doen, glijdt alles makkelijker van je af. Dan herpak je jezelf, en sta je meer ontspannen in het leven. Van daaruit kan het vertrouwen en contact zich herstellen.”

Ego
Loslaten wat je toch niet kunt veranderen kan een pittige opgave zijn. Net als het loslaten, gaat Ritman verder, van je eigen ego. Maar ook dat is noodzakelijk. “Onderscheid maken is inherent aan het menselijke bestaan. Zodra wij mensen gaan denken, gaan we dingen benoemen. Dat moet ook; om te kunnen leven, de wereld te verklaren, met elkaar te communiceren. Ook onszelf zien we als iets afzonderlijks; een ego, dat anders is dan de anderen.” Het probleem is dat we daaraan willen vasthouden. “Als je het over televisiesterren hebt, begrijpt iedereen ineens wél hoe het zit met dat ego”, lacht Ritman. “Bij artiesten bijvoorbeeld, of topsporters, mensen wiens ego enorm gevoed wordt tijdens hun carrière. Als dat wegvalt, kunnen ze daar enorm onder lijden. Maar als je losstaat van je ego, glijdt zoiets veel makkelijker van je af. Dan denk je: het was maar een karakter, het raakt niet wie ik ben.” En dat geldt niet alleen voor sterren. “We hebben allemaal zo’n ego. Misschien op een subtieler niveau, maar dat maakt niet uit.”

Aap Blog Mies

Nadat Ritman uit de put geklommen was, wilde hij anderen helpen hetzelfde te doen. En hij wilde blijven schrijven. “Het idee lag eigenlijk voor de hand: bloggen tegen eenzaamheid. Het schrijven had mij tenslotte ook geholpen, dus waarom zou dat voor anderen niet gelden? Ik zocht een samenwerkingspartner, ben een beetje gaan googelen, en vond Humanitas. Ik heb de afdeling Haagland gebeld en dat was meteen raak.” Samen hebben ze het platform Aap Blog Mies gebouwd, een veilige online omgeving waar mensen kunnen schrijven over eenzaamheid. “Praten over eenzaamheid doe je niet zo makkelijk. Mensen hebben vaak een soort schaamte, en ze denken dat toch niemand ze begrijpt. Op het blog worstelt iedereen met hetzelfde probleem. Dan blijkt ineens dat ze niet alleen staan met hun gevoelens.”

Kennisoverdracht

Ritman organiseert blogworkshops. “Ik vertel de mensen hoe je een blog schrijft, maar je hebt meteen een ontmoetingsmoment. Dat creëert vertrouwen.” Hij geeft ook lezingen. Allemaal vanuit zijn eigen ervaring, met kennisoverdracht als uiteindelijk doel. Net zoals de methodiek die hij momenteel ontwikkelt voor coachingssessies die hij geeft als ‘levensmentor’.
De voordeur gaat open, twee meisjes stuiteren de woonkamer in. Ze hebben Nederlandse vlaggetjes op hun wangen geschilderd, het is bijna Koningsdag. Ritman staat op, het is tijd voor de middagboterham. “Want dat is toch waar we het hier eigenlijk over hebben? Eenzaamheid is zo groot, zo verbonden met het leven. Eenzaamheid gaat over het leven zelf.”

Carolien Ceton

Reageren? Ga naar de Facebook-post van dit artikel!

‘School voor eenzijn’
Sander Ritman werkt momenteel aan plannen om een ‘School voor eenzijn’ op te richten. Door middel van kennisoverdracht, het leren van technieken en het doen van oefeningen werken mensen hier aan zichzelf, zodat zij van Eenzaam naar Eenzijn kunnen gaan. Wil je hier meer over weten, meedenken of samenwerken? Neem dan contact op met Sander via sanderritman@outlook.com.

Wat is eenzijn?
Eenzijn is, legt Ritman uit, met een vrije en niet-oordelende geest naar jezelf en de wereld kijken, waardoor het onderscheid tussen jou en de rest verdwijnt. Je krijgt hierdoor meer respect voor zowel jouzelf als de omgeving. De eenzaamheid verdwijnt omdat je geen last meer hebt van jouw ego en je zal met liefde naar jezelf en anderen kijken. Dit is niet alleen een duurzame oplossing voor eenzaamheid, aldus Ritman, maar werkt ook een duurzame en bewuste omgang met de planeet in de hand.

 

Met toestemming van/ dank aan Coalitie Erbij
Origineel verschenen op de blog op Samen tegen eenzaamheid

Meer lezen: ga naar aapblogmies.nl
Meer lezen over eenzaamheid? Kijk op www.eenzaam.nl

 

Samen bouwen aan een hechte buurt

Zorgcoöperatie Noordelijk Scheveningen feestelijk van start
Maandag 9 juli vierde Zorgcoöperatie Noordelijk Scheveningen (ZNS) haar kick-off met een zeer drukbezocht Vraagelkaarcafé in Muzee. De zorgcoöperatie legt de verbinding tussen buurtbewoners en professionele zorg om kwetsbare buurtgenoten actief te betrekken bij de buurt. Doel is om ervoor te zorgen dat de mensen in de wijk elkaar helpen, jong of oud, rijk of arm, ziek of gezond. Alle buurtbewoners worden aangesproken op hun mogelijkheden en talenten.

 

Tijdens de opening werd daar meteen een start mee gemaakt. De ruim honderd aanwezigen werden uitgenodigd om aan te geven wat ze zelf graag zouden willen en wat ze anderen willen bieden. Een set Vraagelkaar- kaarten bood inspiratie. Sommige buurtbewoners wilden samen wandelen, anderen wilden breien, naar de bioscoop of lunchen in het park. En er waren Scheveningers die wilden helpen met de opvoeding van een hond, met aan huis manicuren en het geven van een yogaworkshop. Ter plekke werden matches gemaakt en mensen met elkaar in contact gebracht.

 

Het programma bood voor elk wat wils. De bezoekers verdeelden zich over de verschillende workshops. In het verhalencafé vertrouwden buurtbewoners elkaar prachtige verhalen toe over een bijzonder geluksmoment in hun huis. Naast het creatieve café, waar mandala’s gekleurd werden, kregen mensen in het verwencafé een gezichtsmassage en prachtig gelakte nagels. De dansworkshop bracht veel mensen op de been, levendigheid en vrolijke gezichten.
Verrassend hoe eenvoudig het is om iets samen te doen door elkaar te vragen!
Samen aan de slag
Zorgcoöperatie Noordelijk Scheveningen is een bewonersinitiatief met als doel om samen te bouwen aan een hechte buurt. Voorzitter Esther Ottens: “Met de kick-off is het fundament voor de bouw van een stevig netwerk gelegd. De bijeenkomst van vandaag smaakt naar meer.” De kersverse Zorgcoöperatie Noordelijk Scheveningen roept daarom buurtgenoten op lid  te worden van de ‘club’. Als vrijwilliger, als deelnemer aan activiteiten of als afnemer van zorg /aandacht: iedereen is welkom. Esther tot slot: “We gaan samen aan de slag, samen zorgen we ervoor dat we in onze buurt elkaar kennen en elkaar kunnen vinden als dat nodig is.”

Meer informatie: www.zorg-ns.nl

   

iZi community zoekt ambassadeurs in alle Haagse stadsdelen

iZi zoekt nieuwe collega-ambassadeurs

In de iZi ervaarwoning testen bewoners de nieuwste hulpmiddelen om langer gezond thuis te kunnen wonen. Omdat iZi gaat uitbreiden over de hele stad, zijn we op zoek naar ambassadeurs. Interesse? Kijk op www.wijenizi.nl of neem contact op via iziwoning@gmail.com of telefoon 06 11601983 (iZi helpdesk)

 

 

 

​https://youtu.be/9JDcnmGH9Hw

 

Zorg dat je vindbaar bent!

Renee Winters, drijvende kracht achter de Sociale Kaart Den Haag:
“Aan alle mooie initiatieven: Zorg dat je vindbaar bent!”

Renee Winters
Renee Winters

Al 4 jaar timmert Renee Winters aan de weg: de vernieuwing van de Sociale Kaart Den Haag. In augustus vorig jaar ging de nieuwe versie online, waardoor het zoeken nu nog beter werkt.
“Betrouwbaarheid is cruciaal”, stelt Renee. “Door middel van goede afspraken houden wij, in  samenwerking met alle partners, de sociale kaart up to date. De website telt inmiddels 3700 records en wordt dagelijks intensief gebruikt door vele Hagenaars: inwoners, mantelzorgers en professionals, zoals wijkzorgteams en servicepunten.”

Op de website www.socialekaartdenhaag.nl presenteren maatschappelijke organisaties en zorgaanbieders zich die actief zijn in de stad. Denk hierbij aan huisartsen, therapeuten en zorginstellingen, maar ook bewonersinitiatieven, vrijwilligersorganisaties, maatschappelijke dienstverleners, apotheken,  buurthuizen, sportverenigingen en patiëntenverenigingen. De Sociale Kaart Den Haag biedt informatie over het actuele aanbod en helpt Hagenaars daarin de weg te vinden. Of je nu op zoek bent naar begeleiding, zorg, beweging, mensen wilt ontmoeten of vrijwilligerswerk wilt oppakken, start met een blik op de Sociale Kaart Den Haag!

Wij maken het zo makkelijk mogelijk
Als informatiespecialist werkt Renee het liefst achter de schermen. Inmiddels heeft zij versterking gekregen van collega Jolanda van Nieuwpoort.
“Wij zien veel mooie bewonersinitiatieven, maar regelmatig zijn die bijna onvindbaar. Al die mensen die graag aan je activiteit willen deelnemen, of die met je samen willen werken, kunnen je niet vinden. Dat is zó jammer!
De sociale kaart kan je helpen gevonden te worden. En zelf kun je ook zoeken en vinden.
Ik begrijp heel goed dat mensen vooral hun energie stoppen in hun mooie initiatief, en niet in publiciteit. Daarom maken wij het zo makkelijk mogelijk.
Om je bij de sociale kaart aan te melden is het niet nodig dat je al een website hebt.
Je kunt een simpele tekst met je aanbod aanleveren. Of je facebookpagina. Als je die niet hebt, kun je zelfs de subsidieaanvraag naar ons toesturen, dan maken wij een tekstvoorstel voor je. Als je terugkerende activiteiten hebt, kun je die ook vermelden. Die komen dan automatisch ook op www.zoekhetuitdenhaag.nl. Daar wordt informatie ook goed gevonden.”

Wat moet je aanleveren?
Omschrijf kernachtig je volgende punten:

  • Wie ben je?
  • Wat doe je?
  • Voor wie?
  • Waar?
  • Hoe?
  • Wat onderscheidt je van de rest?
  • Zorg in elk geval voor een telefoonnummer en een e-mailadres, dat werkt beter (persoonlijker) dan een contactformulier. En alles wat je daarnaast nog hebt:
    website, facebook, logo. (Maar dat hóéft dus niet!)

Renee en Jolanda zijn voortdurend bezig om de inhoud van de Sociale Kaart bij te werken en te verrijken. Heb je een suggestie? Wil je je initiatief aanmelden? Neem contact op met Renee en Jolanda via socialekaart@denhaag.nl .

Sociale Kaart Den Haag

Zaterdag 9 juni: We doen het samen! Het festival van burgerinitiatieven

Heb je zin in een dag vol inspiratie, nieuwe kennismakingen en interessante workshops om jouw burgerinitiatief, project of idee te vieren of juist meer vorm te geven? Zet dan 9 juni in je agenda.

Het We doen het samen! Festival biedt je gezelligheid, praktische tips, inzichten én financiële mogelijkheden voor je project of initiatief. De Amersfoortse Prodentfabriek staat die dag volledig in het teken van actieve burgers. Tijdens het festival vindt ook de uitreiking van Kern met Pit plaats, de leefbaarheidswedstrijd van KNHM.

10 x 10.000 euro voor buurtprojecten
Of misschien heb je een geweldig idee waar je geld voor nodig hebt? Doe dan mee met Donatie op Locatie van VSBfonds en wie weet ga jij naar huis met een donatie van 10.000 euro voor je project!

De kaartverkoop start vanaf maandag 7 mei op: www.wedoenhetsamen.nu
Vanaf dat moment staat ook het programma op de site, zodat de voorpret kan beginnen!

Het We doen het samen! Festival is een initiatief van KNHM en VSBfonds en verschillende partners. Zij geloven in actief burgerschap en willen dit graag stimuleren door de levensvatbaarheid van burgerinitiatieven in heel Nederland te vergroten.

We ontmoeten je graag op 9 juni in Amersfoort.

Hartelijke groet,
Namens de initiatiefnemers & partners van We doen het samen! Festival

Uitnodiging: 1e Nationale DIALOOG Gemeenschapskracht

Jij bent van harte welkom bij de 1e NATIONALE DIALOOG Gemeenschapskracht op 17 mei 2018 in Stadion Galgenwaard te Utrecht.

Gemeenschapskracht is de positieve energie die vrij komt als mensen elkaar helpen om steeds meer doelen beter te bereiken door hun middelen te delen. Doel van de dialoog is deze kracht op het gebied van gezondheid, zorg, welzijn en participatie nog meer te waarderen.

Programma

14.30 uur: Ontvangst met koffie en thee

15.00 uur: Opening door Hugo de Jonge, minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport met overhandiging Actieprogramma Zorgzame Gemeenschappen door Nederland Zorgt Voor Elkaar.

Introductie van Gemeenschapskracht

‘Gemeenschapskracht is er altijd geweest’prof. dr. Tine de Moor, hoogleraar Instituties voor collectieve actie in historisch perspectief van de Universiteit Utrecht.

‘Uitdagingen voor de systeemwereld’, drs. Nathan Rozema, initiatiefnemer van het Krachtstation Kanaleneiland en directeur Labyrinth Onderzoek & Advies.

INTERMEZZO over zingeving

16.00 uur: aftrap Nationale Dialoog

Aan de hand van dé succesvolle praktijkvoorbeelden, stellingen en interactie met het publiek.

17.15 uur: Primeurs overhandigen aan drs. Jantine Kriens, algemeen directeur van de Vereniging Nederlandse Gemeenten en Jos de Blok, directeur van Buurtzorg Nederland.

17.45 – 18.30 uur: Netwerkborrel

Met de mogelijkheid om nader kennis te maken met inwonersinitiatieven en partners.

Praktijkvoorbeelden
Voor de gepresenteerde praktijkvoorbeelden geldt dat a) de regie nadrukkelijk bij inwoners ligt, b) dat zij substantiële middelen hiervoor hebben gekregen, c) dat de impact zichtbaar en voelbaar is in de wijk voor wijkinwoners en professionals d) dat het transitieproces onomkeerbaar is doordat middelen en/of (proces)verantwoordelijkheden zijn geborgd.

Primeurs
De 1e NATIONALE DIALOOG Gemeenschapskracht is het startsein voor:

–  Estafette ‘Wijkdialogen
–  Speciale uitgave Magazine Werkplaats
–  Wijkcontract Gezondheid
–  Conceptmotie ‘Procesverantwoordelijkheid in de wijk’

Aanmelden en meer informatie

Deelname aan de 1e Nationale Dialoog Gemeenschapskracht op 17 mei 2018 kost
€ 95,- per persoon. Dankzij onze sponsoren is de bijeenkomst voor actieve bewoners gratis.  Aanmelden kan via de website http://www.dialooggemeenschapskracht.nl en via deze link.

De expertise van kwetsbare burgers is belangrijk voor de samenleving

Onzichtbaar Den Haag droomt van een wereld waar burgers in contact en dialoog komen om van elkaar te leren. Door het leven te zien vanuit het perspectief van de ander en zo betrokken te raken bij elkaar. Om samen te werken en kennis, kunde en ervaringen te delen. Een wereld waar iedereen zich welkom voelt met zijn of haar verhaal. Waar er voor iedereen een volwaardige plek is.

Onzichtbaar Den Haag is genomineerd door de Gemeente, het MKB en de Social Club Den Haag voor de campagne ‘Wie is de meest inspirerende sociaal ondernemer van Den Haag 2018’. Via deze link kan je jouw stem uitbrengen: https://socialhubdenhaag.nl/pagina/wedstrijd

 

Onzichtbaar Den Haag professionaliseert de kennis, kunde en ervaring van (toekomstig) professionals die werken met en voor ‘een kwetsbare burger’. Dit doen we door het ontwikkelen en geven van trainingen en workshops met de inzet van die ‘kwetsbare burger’, onze ambassadeurs, met hun kennis, kunde en ervaring.

Wij creëren unieke en betekenisvolle leerarrangementen. Dit doen we op een ervaringsgerichte wijze door onszelf of situaties uit de praktijk na te spelen, interactief het gesprek aan te gaan, kennis en kunde te delen, het vertellen van verhalen over onze ervaringen of andere creatieve leer- en werkvormen. Onze arrangementen zijn authentiek, confronterend, levendig en echt.

Onze stijl van werken is ervaringsgericht. Door te ervaren gaan we voelen. Van daaruit starten we het interactieve dialoog. Zo ontstaat er ruimte voor het delen van kennis, kunde en ervaring. Deze overdracht verbreedt het perspectief waardoor de betrokkenheid bij de ander en elkaar toeneemt. Dit leidt tot medemenselijkheid en een professionele en persoonlijke (her-) ontmoeting.

Onze missie
Onzichtbaar Den Haag heeft de missie om burgers in contact en interactieve dialoog te brengen om van elkaar te leren en kennis, kunde en ervaringen te delen. In de klaslokalen van het onderwijs aan studenten of docenten, het kantoor of trainingsruimte van een bedrijf, de gemeente en de overheid of maatschappelijke organisaties aan professionals.

Onze visie
We geven plek aan ‘een kwetsbare burger’ om van betekenis te zijn. Het zwarte gat van depressie, verslaving of schulden, is een berg aan ervaring. We maken hen zichtbaar omdat wij geloven dat hun expertise van belangrijke meerwaarde is voor de samenleving om van te leren. Het is zonde dat deze op straat of op de sofa verloren gaat.

www.onzichtbaar-denhaag.nl

Wijkzorgwinkel Rivierenbuurt: “Voor iedereen even goedkoop: voor niks”

“Buurtbewoners kunnen hier kinderspullen en -kleding komen halen. Gratis. Spullen die inmiddels te klein zijn kunnen weer ingeleverd worden. We accepteren kleding waar we ook onze eigen kinderen in zouden laten lopen. Dus lekker modern, schoon, heel en niet verwassen. Daar kunnen we weer andere mensen blij mee maken. We hebben ook bedjes, badjes, lakens, boeken en spelletjes.”
An Verwaal is initiatiefneemster van de wijkzorgwinkel.  “Pas hebben we een Syrisch vluchtelingengezin geholpen. Zij was zwanger van de vierde en ze hadden niks. Dus het werd bedje, badje, kinderwagen en alle andere toestanden. Dat heb ik weggebracht. Zij waren heel blij. Maar normaal komen de mensen het halen, want je kan niet alles doen. We doen dit helemaal met onze vrijwilligers Astrid, Ilse, Pamela en Shirley.”

“We helpen alle soorten mensen, ook mensen die hier illegaal zijn of andere problemen hebben. Wij kijken niet naar inkomen en vragen aan niemand inkomensgegevens. Sommige mensen werken, maar houden per saldo minder over dan een uitkering, omdat ze geen toeslagen krijgen. Het is hier voor iedereen even goedkoop: voor niks.
Twee ochtenden per week heeft een verpleegkundige hier spreekuur: op maandag en woensdag van 10 tot 11 uur. Daar wordt veel gebruik van gemaakt. Geregeld zijn er mensen met vragen over hun verzekering, ooievaarspas, een schuld of andere dingen. Die helpen zij met het papierwerk.
Van apotheek de Volharding krijgen we veel materialen, waaronder incontinentiemateriaal en kraampakketten . Met die dingen kunnen wij veel mensen blij maken.”

Wijkzorgwinkel Rivierenbuurt

“Ik zet graag dingen op. Ik heb een groot netwerk en kan met iedereen eigenlijk heel goed opschieten. Als voorzitter van de bewonerscommissie Maasstraat en omgeving was ik bij de nieuwbouw betrokken geweest. Ik vroeg aan de manager van HaagWonen of we deze pandjes  mochten gebruiken. Ze  stonden leeg, want er moest iets met zorg in komen. Dat kwam goed uit.  Zo konden wij er voor een heel mooi prijsje in. Ik ben nu bezig met bejaarden. Ik wil gaan regelen dat die hier met elkaar koffie kunnen drinken en borduren of handwerken, wat ze maar willen. Op de ochtenden dat er geen wijkverpleegkundige is, is daar genoeg ruimte voor. Ik organiseer ook altijd een dagje weg voor de ouderen met bussen, via de gemeente.”

“Waar wij behoefte aan hebben? We zouden heel graag een website willen, want niet iedereen zit op facebook.  Een site waarop iedereen spullen kan vragen of aanbieden. En vragen aan elkaar en aan ons kan stellen. En ook willen we heel graag nog twee vrijwilligers. Dan kunnen we ook op de woensdag weer open en hebben we een beetje speling voor als iemand ziek is. ”

GROEPSWONEN VOOR KWETSBARE JONGEREN

Jacqueline Verhagen:
“Ik wil me inzetten voor deze vergeten LVB groep”

Samen met andere ouders een groepshuis in Den Haag oprichten voor jongeren met een licht verstandelijke beperking (LVB), dat is de droom van Jacqueline Verhagen. “Het gaat om jongeren tussen de 18 en 30 jaar die graag uit huis willen, maar het niet helemaal zelfstandig kunnen. Een huis waarin iedereen een privéplek heeft met eigen sanitair en een klein keukentje en met een gemeenschappelijke ruimte waar ze samen thee kunnen drinken, koken en naar hun favoriete serie kijken. Met begeleiding die ze helpt om het zelf te doen. Ik geloof dat de jongeren in zo’n veilige groep veel steun aan elkaar kunnen hebben en daardoor minder professionele zorg nodig hebben.”

“Mijn dochter Anouschka is nu 22 en gaat in september met nog 9 jongeren in een groepshuis wonen van Stichting TOV in Delft. Samen met de ouders hebben we eerst gekeken wat er nodig zou zijn aan begeleiding. We hebben in kaart gebracht wat de bewoners allemaal zelfstandig kunnen: praktische vaardigheden als opstaan, aankleden, de was doen en financiën, maar ook sociale vaardigheden als voor zichzelf opkomen en hulp vragen. We kwamen tot de conclusie dat er in de ochtend niet zo veel hulp nodig is, eigenlijk vooral structuur. Daarvoor komt één ondersteuner. De piek qua begeleiding zit in de tijd tussen 4 en 8, waarin iedereen terugkomt van dagbesteding of werk en het verhaal van de dag wil delen. Wanneer ze gaan koken en eten. Dan zijn er twee begeleiders die gespecialiseerd zijn in de sociale omgang en die de jongeren zo veel mogelijk zelf laten doen. Onze visie is dat we ontwikkelingsgericht werken, er wordt zo min mogelijk overgenomen. We investeren in hun vaardigheden en waar mogelijk kan de begeleiding afgebouwd worden. Er is een basisrooster voor de gezamenlijke ondersteuning. Per bewoner is het mogelijk om de hulp individueel op te plussen.”

“Ook al heeft mijn dochter nu een fijne plek, ik wil heel graag in Den Haag ook zo’n huis oprichten. Ik wil me inzetten voor deze vergeten doelgroep. Deze jongeren redden het vaak net niet zonder begeleiding, maar ze zijn te ‘goed’ voor gehandicaptenzorg. Zo zie je mensen die tot hun 30e thuis blijven wonen, bij gebrek aan een geschikte plek, of omdat het niet herkend wordt. Sommige ouders schrikken van de term LVB. Ze zeggen: ‘mijn kind is niet verstandelijk beperkt, zij kan alleen niet zo goed leren en met geld omgaan, en ze kan haar tijd niet indelen’. Het gaat om een kwetsbare groep, die niet weerbaar genoeg is en makkelijk tussen de wal en het schip valt. Niet voor niets zijn de vier thema’s van het jaarlijkse symposium over LVB steevast: LVB en hulpverlening, LVB en criminaliteit, LVB en verslaving en LVB en dakloosheid. Maar wat doen we met de ‘normale’ LVB-er? Waarom gaan we pas iets doen als het mis is gegaan? Voor preventie is adequate begeleiding van deze groep zeer belangrijk.”

“De gemeente zou kunnen helpen door meer ruimte voor groepswonen te creëren. Om dit mogelijk te maken voor deze doelgroep moet het sociale woningbouw zijn, met huren van maximaal €500.
WMO-consulenten zouden dit onderwerp tijdens keukentafelgesprekken bespreekbaar kunnen maken. Zij kunnen peilen of deze jongeren zelfstandig willen wonen en ze vragen wat ze daarvoor nodig zouden hebben. Ik ben graag bereid om met de consulenten in gesprek te gaan over het herkennen en bereiken van de LVB groep.”

Herken je het verhaal van Jacqueline en wil je je aansluiten?
Mail Jacqueline via jacquelineverhagen@gmail.com

Ongekend Haags: community voor & door Hagenaars met psychische bijzonderheden

Annebeth, redactielid van Ongekend Haags, vertelt:
“Wat ik zelf heel belangrijk vind aan Ongekend Haags is om te zorgen dat mensen weer hun huis uit gaan, dat ze dingen meemaken en aan activiteiten mee kunnen doen.”

Onze missie is: Hagenaars met een psychiatrische achtergrond met elkaar verbinden om vanuit gezamenlijke kracht op gelijkwaardige en eigen wijze mee te kunnen doen in de samenleving.

Wij creëren een sociaal netwerk op internet om elkaar te ontmoeten, informeren, steunen en inspireren. Als redactie willen wij laten zien laten zien wat ons en jullie bezig houdt. En hoe we op eigen wijze mee kunnen doen in Den Haag.

Hoe doe jij mee? Wat zou jij willen ondernemen? Wat wil jij aan de orde stellen of delen?
Dat willen wij heel graag van jou horen! Praat mee en laat weten wat jij mooi, spannend en belangrijk vindt!
Check regelmatig onze site of word lid van onze Facebookgroep!

www.ongekendhaags.nl

Ongekend Haags is onderdeel van het Haags SteunSysteem

 

 

Eetclub De Kronkel: Lekker eten met ‘n snufje entertainment

“Voor 5 euro kun je hier heerlijk eten”, vertelt kunstenares en gastvrouw Christine Laheij. “Onze eetclub wordt helemaal gerund door vrijwilligers. Elke maandag eten we hier met zo’n veertig mensen, inclusief onze acht vrijwilligers. Reclame hoeven we niet te maken. Soms moeten we zelfs een stop houden omdat we niet meer dan 50 mensen binnen kunnen hebben.”

“Heel vaak open ik de maaltijd met een beetje entertainment. Bijvoorbeeld met een Kronkel, een klein verhaaltje van Carmiggelt, waaraan we onze naam te danken hebben. Soms heb ik iemand ontmoet die ik dan vraag om iets voor te dragen of voor te lezen. Of een stukje op een accordeon te spelen. Achter de piano zit meestal wel iemand uit het gezelschap. Het zijn geen hele concerten hoor, gewoon laagdrempelig. Meestal voorafgaand aan het eten. Met Sinterklaas kreeg iedereen een lettertje om z’n nek met de opdracht om daarmee per tafel een zinnetje of gedichtje te maken. Daar kwamen echt gedichten uit voort, heel leuk. Tony, onze kokkin, zingt soms, als ze er zin in heeft. Het is altijd iets anders. Het hoeft niet altijd, maar ik vind het leuk. En de mensen zijn mij wel gewend: ‘Oja Christine doet weer iets’. Het is mijn meerwaarde als gastvrouw.”

“Vijf jaar geleden begonnen we met de eetclub. In die tijd gaf ik hier ook taal- en naailes. Ik ben kunstenares en van huis uit lerares handvaardigheid. Ik woon hier vlakbij en zat hier bijna dagelijks. De Kronkel is belangrijk voor ons en het is een prachtig gebouw. We waren bang dat de Kronkel door de gemeente gesloten zou worden. Om dat te voorkomen wilden we er extra leven in blazen. We startten de eetclub met vrienden en kennissen en een bevriende kok.”

“De Kronkel is nu van Xtra en er zijn enkele betaalde krachten, zoals de opbouwwerker en de beheerder. Maar het eten is helemaal voor en door buurtbewoners. Sinds de verbouwing hebben we een geweldige professionele keuken. We hebben daar met alle vrijwilligers een instructie voor gekregen, zodat iedereen weet hoe de apparatuur werkt.
Waar wij behoefte aan hebben? Het budget mag voor mij iets royaler, zodat ik een keer leuke placemats of een versiering aan zou kunnen schaffen. Qua eten komen we uit met de 5 euro per persoon, maar de extra’s doen we uit eigen middelen. Maar waar we echt blij van zouden worden is een onkostenvergoeding voor de vrijwilligers.”

 

 

Samen wonen in de Archipelbuurt – Plateaulift biedt nieuw perspectief

 22 jaar geleden kochten Babs en Karel, samen met nog vijf vrienden, een oud bejaardenhuis aan de Bankastraat. “Het idee was: ieder z’n eigen plek en toch samen”, vertelt Karel. “Het was een avontuur om het voor elkaar te krijgen, want de meesten van ons moesten ook meteen hun oude huis verkopen. Bijzonder genoeg lukte dat in heel korte tijd. We hebben vier grote panden verdeeld in acht appartementen, die we elk naar onze zin hebben verbouwd.”
Het huis van Babs en Karel is ruim, smaakvol ingericht en heeft een bijzondere indeling, met een grote vide die de eerste twee verdiepingen verbindt.
“Het hielp wel dat we een makelaar in onze club hebben, en het is ook handig dat ik architect ben. We hebben heel veel zelf geklust en zelf gemaakt. Babs is ons creatieve en sociale brein.”

Doen jullie veel samen?
Babs: “Ik heb zowel in mijn werk, maar ook privé altijd veel sociale dingen georganiseerd. Het hoort gewoon bij mij, ik vind het gezellig. Ik heb vele jaren in de organisatie van het wijkfeest gezeten. We hebben hier altijd aanloop. Over de hele breedte van de vier panden hebben we, in het achterste gedeelte, een gemeenschappelijke tuin die we samen onderhouden. Op het dak hebben we zonnepanelen. We eten regelmatig met elkaar en elk jaar vieren we oud en nieuw met z’n allen.”

Zorgen jullie ook voor elkaar?

Karel: “Er waren tijden dat iemand van ons ziek was en veel hulp nodig had. Iedereen staat altijd voor elkaar klaar. Het is een mooie schaalgrootte, niet te groot. We zijn vrienden, het is heel informeel. Toen een vriendin van een paar straten verderop weduwe werd, zeiden we: laten we een keer per week samen eten. Dat beviel goed, en al snel groeide dit uit tot een eetgroep die nog steeds bestaat. Iedereen kookt om de beurt bij hem of haar thuis en stelletjes tellen voor twee!”

Wonen hier nog steeds dezelfde mensen als in het begin?

Babs: “In de loop van de tijd is de samenstelling een beetje veranderd. Doordat de huizen zo veel duurder zijn geworden, komen er iets andere mensen. Ook zijn er jongere mensen bijgekomen, dus qua  leeftijd is er meer diversiteit. In het begin waren we een hechte vriendenclub en er is nog steeds veel cohesie. Maar toevallig zijn nu drie appartementen te koop, en dan is het toch afwachten hoe dat zal gaan met de nieuwe bewoners. We proberen toch te zoeken naar mensen die met dit concept willen wonen, want de sociale constructie is niet beschermd. Voorheen waren ook over de hele breedte alle balkons verbonden, dat is jammer genoeg niet meer zo.”

De lift in de hal van het benedenhuis
De lift komt uit in het bovenhuis

Waarom hebben jullie er een lift in geplaatst?

Karel: “Na 22 jaar bevinden wij ons in een nieuwe fase. Nu we iets ouder zijn, hebben we niet meer zo’n groot huis nodig. Een kleiner appartement terugkopen in de wijk is niet te doen, daar betaal je hetzelfde bedrag als je voor een groot huis krijgt. We gaan onze benedenwoning verruilen voor het bovenhuis. Daarvoor hebben we een lift laten maken. Ons huis was al gesplitst bij de aankoop, daardoor kunnen we nu het benedenhuis apart verkopen.”

Is zo’n lift een oplossing voor meer mensen in de wijk?

“Veel mensen die ouder worden in een groot huis, bewonen alleen nog maar de benedenverdieping. De rest staat leeg, dat is wel zonde. Met een lift kun je boven gaan wonen en de andere verdiepingen verkopen of verhuren. Je kunt een aparte opgang maken en je huis zo verbouwen dat je boven ook kunt koken. Je moet er wel rekening mee houden dat het nog een gedoe kan zijn met de gemeente om je huis te splitsen. Maar dan is het een vrij ideale oplossing.”

Samen eten in het Proeflokaal op het Mandelaplein

Donderdagmiddag is het in buurthuis Mandelapein een gezellige drukte. Een aantal mensen zijn tafels aan het dekken en gestaag stromen buurtbewoners binnen. Vanaf vijf uur kunnen alle mensen uit Transvaal hier aanschuiven voor een gezamenlijke maaltijd van het Proeflokaal.
Het Proeflokaal is een samenwerkingsverband tussen Theater de Vaillant, clubhuis de Mussen en buurthuis Mandelaplein. De maaltijden worden gekookt en geserveerd door leerlingen van praktijkscholen en vrijwilligers met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Henk Tramper

Henk Tramper, organisator en opleider in de horeca, zet zich in om lekkere, versgekookte en betaalbare maaltijden voor ouderen te verzorgen. ‘Wij gaan voor lekker eten, leuke mensen ontmoeten en snel hulp en advies. Dit mes snijdt aan alle kanten. De mensen kunnen gezond eten voor weinig en ze hebben een gezellige avond met buurtgenoten. En hoe meer mensen komen eten, hoe meer mensen we kunnen opleiden. Een aantal van onze vrijwilligers en leerlingen zijn al uitgestroomd naar betaald werk.’ Henk is ook initiatiefnemer van de Vitaliteitsdagen, waarmee hij gezonde lunches in combinatie met sport voor ouderen organiseert. Hier in Transvaal is het een grote uitdaging om de mensen uit hun huis te lokken. Maar stap voor stap komen we er wel.’

De maaltijden van het Proeflokaal op het Mandelaplein

– elke donderdag vanaf 17 uur
– kosten voor een dagvers 3-gangen menu: € 3,50
– graag even reserveren. Dit kan via telefoon (070 – 380 54 74), via de mail (proeflokaal@mandelaplein.nl) of kom even langs aan de balie

Het Straatconsulaat & De Achterban: een goed vangnet

Elly Burgering (Het Straatconsulaat):
‘Er moet een goed vangnet zijn voor de zwakkeren. Ik zou me rot schamen als we dat niet met elkaar kunnen!’

“Het Straatconsulaat behartigt samen met de vrijwilligers van De Achterban de belangen van Haagse dak- en thuislozen en verslaafden. Mensen sluiten zich bij ons aan en wij ondersteunen ze om voor hun eigen belangen op te komen. We hebben een vaste kern van zo’n 30 vrijwilligers. We spreken met elke vrijwilliger af hoeveel uur ze komen werken. Ieder werkt naar eigen vermogen en kwaliteiten. We hebben bijvoorbeeld een webmaster, een vormgever, een vrijwilliger die trainingen verzorgt en iemand die met mensen uit de nachtopvang gaat praten om signalen op te vangen van hoe het daar gaat. Alle vrijwilligers zijn zelf ook dak- of thuisloos. Sommigen zijn net uit de opvang. De praktijk leert dat het vaak nog heel wat voeten in de aarde tot iemand helemaal op z’n plek is. Dakloosheid doet echt wat met mensen.”

Signalen overbrengen
“We doen belangenbehartiging in formele overlegsituaties met cliëntenraden, maar we doen ook onderzoekjes die cliënten zelf uitvoeren in samenwerking met het Verwey-Jonker Instituut. Soms initiëren we zelf projecten naar aanleiding van een conclusie van een onderzoek. Zo bleek bijvoorbeeld dat mensen in de dagbesteding geen  perspectief ervoeren. Dan gaan wij daar iets aan doen. Zo startten we een educatieproject om mensen zonder startkwalificatie weer naar onderwijs te leiden. Daarbij adresseren we alle hobbels en proberen die weg te werken. Zo proberen we steeds op basis van wat er speelt signalen over te brengen en plannetjes uit te voeren. En informatie te bieden. En natuurlijk ondersteunen we dak- en thuislozen bij het zoeken van zorg. Dat is alles bij elkaar best veel werk. Joy en ik doen samen met onze vrijwilligers alle belangenbehartiging. Joy is voor de jongeren en ik voor de volwassenen.”

Verslaafd, jong, oud, alles door elkaar
“In de maatschappelijke opvang zitten allerlei mensen die eigenlijk niet bij elkaar horen. Die moeten dan allemaal bij elkaar in zo’n fabriekshal in een stapelbedje liggen. Verslaafd,  jong, oud, vrouw, alles door elkaar… Er zitten ook veel mensen met een psychische of verstandelijke beperking die eigenlijk gespecialiseerde zorg nodig hebben. Door de beddenreductie in de GGZ zal dat nog erger gaan worden. Er zijn criteria waar je aan moet voldoen. Zo hebben illegalen geen recht op nachtopvang. Die sturen we door naar vluchtelingenopvang  of de IND.”

We hebben het stadhuis in beweging gekregen!
“We worden door de gemeente gefinancierd, maar we zijn onafhankelijk. Vanuit onze positie als luis in de pels wordt om onze mening gevraagd. En we geven ook ongevraagd advies. Wat we bijvoorbeeld doen is het organiseren van overleg tussen cliëntenraden van de Maatschappelijke Opvang instellingen in Den Haag. Dat zijn er meer dan tien. We vragen: wat leeft er en wat zit jullie dwars? Daar komt een agenda uit met de vijf speerpunten die op dat moment prioriteit hebben.
We kijken per onderwerp wie van de vrijwilligers daar het meeste verstand van heeft en wie de diverse punten kan voorbereiden. In een volgend overleg nodigen we gemeenteraadsleden uit. Dan  presenteren we de punten en discussiëren we daarover. Dat is al vier keer gebeurd. De vrijwilligers vinden het fantastisch om hun woord te doen en gehoord te worden. Geweldig om te zien hoe ze groeien. En inmiddels willen de ambtenaren zelf met de leden van de cliëntenraden in gesprek. Wij hebben dat overleg geïnitieerd en zijn er trots op dat we daarmee het stadhuis in beweging hebben  gekregen!”

De realiteit is totaal anders
“In onze lijst met speerpunten staat bejegening en beeldvorming bovenaan. Mensen denken vaak dat daklozen het allemaal aan zichzelf hebben te wijten en dat ze allemaal een uitkering hebben. De realiteit is totaal anders. Mensen zijn vaak echt helemaal in paniek. Ze moeten uren wachten, worden met veel argwaan behandeld en afgewimpeld als ze niet alle papieren op orde hebben. Te vaak worden deze mensen al s fraudeur en crimineel behandeld. Terwijl ze zorg nodig hebben. De overheid roept: niemand slaapt op straat, maar dat is niet zo. Er zijn veel groepen die niet binnen kunnen bij de opvang.“

Zorg dat mensen weer verder kunnen
“Op nummer 2 staat woningen. Die zijn heel hard nodig. Het is heel erg moeilijk om als (ex-) dakloze aan een woning te komen. En vervolgens komen praktische ondersteuning en schuldhulpverlening. Het is belangrijk om te zorgen dat mensen weer verder kunnen met hun leven. In Amerika is de schuldenaar schuldig, maar de kredietverstrekker ook. Daar redeneren ze:  dan moet je zo’n kwetsbaar iemand maar geen geld verstrekken. Maar in het calvinistische Nederland moet iemand tot in lengte van dagen afbetalen. Terwijl er een  hele incasso-industrie is ontstaan rond die schulden, die soms wel tien keer over de kop gaan, dat is vreselijk.
Ik vind dat we goed moeten laten zien wat er gebeurt in dit land, want de meeste mensen hebben geen idee. We moeten zorgen voor een goed vangnet voor de zwakkeren in de samenleving, de mensen die het verstandelijk niet bij kunnen benen, mensen die hun baan en huis zijn kwijt geraakt. Ik vind dat we daar netjes mee om moeten gaan. Ik zou me rot schamen als we dat niet met elkaar kunnen!”

 

 

De koffieclub van de Croissant: “We helpen elkaar”

Myong Rontberg (2e van rechts) en de vrijwilligers van de koffieclub

Woensdagmorgen in de recreatieruimte van wooncentrum De Croissant, gelegen aan het Groenewegje en het Zieken. Een levendige huiskamer waar zo’n 15 ouderen rond een tafel geanimeerd met elkaar praten. We worden ontvangen door Myong Rontberg (73), die samen met haar man (76) koffie schenkt. “Wij wonen hier sinds vier jaar en begonnen met één koffieochtend. Inmiddels houden we vier koffieochtenden per week, van 10 tot 12 uur.”

“Er wonen hier 225 bewoners, waarvan een groot deel alleenstaand. Dit zijn 55+ woningen, maar een derde van de mensen is de 75 (ruim) gepasseerd. Er is ook eenzaamheid. De koffieclub is belangrijk voor de bewoners. Als iemand een probleem heeft helpen we elkaar. We zijn allemaal vrijwilligers. Iedereen is op leeftijd, en met de leeftijd komen ook gebreken. Eén van onze vrijwilligers heeft parkinson, een andere vrijwilliger is dementerend. Voor hen is het belangrijk om actief in de club te kunnen blijven. Het is ontzettend leuk om te doen, alleen het kost veel tijd om alles in goede banen te leiden. We hebben gelukkig ook een jonge vrijwilligster van 56, die met veel plezier meewerkt. Maar het is lastig om nieuwe vrijwilligers te krijgen.”

Wooncentrum de Croissant

“Er is wel animo onder de bewoners. Zo woont hier een zangeres die wel zangles wil geven. Een andere dame (86) heeft als hobby om restaurants te testen. Ze hangt een briefje in de lift: Wie gaat er mee Iraans eten? Dat zijn hele leuke dingen. Er is hier in principe zo veel mogelijk. Het pand heeft twee gemeenschappelijke recreatieruimtes, een ruimte om te sporten een biljartruimte en een bibliotheek. Maar om alles van de grond te krijgen zijn wel vrijwilligers nodig. En het moet gecoördineerd worden.“

“Onlangs diende zich een nieuwe vrijwilliger aan, maar die was het niet eens met de regels van de bewonerscommissie. Een regel is dat al het geld terugvloeit naar de bewonersclub. Een ander punt waarop meningen verschillen is het al dan niet toelaten van mensen van buiten. Zo was er eens iemand die een grote bingo organiseerde, ook voor mensen van buiten. Dat viel niet goed. Voor sommige mensen is dat een bedreiging. Het heeft tot conflicten geleid.  Wij verwelkomen wel familieleden en vrienden. Maar mensen van buiten is toch iets anders. Voor onze koffieclub is het belangrijk dat de er een veilige sfeer is. Maar andere groepen, bijvoorbeeld jongere bewoners, hebben natuurlijk weer andere behoeften. We hebben onlangs in de bewonerscommissie besloten dat er daarom zelfstandige werkgroepen moeten komen.”

“De bewonerscommissie is helaas niet echt een afspiegeling van de bewoners. Onze voorzitter is van goede wil, maar niet toegerust om de conflicten te overbruggen en de zaak te sturen. Hij wil wel plaats maken voor iemand die de verschillende groepen bewoners kan verbinden en de activiteiten in goede banen kan leiden. Het zou fantastisch zijn als de bewonerscommissie ondersteuning zou krijgen hierbij. En als er meer vrijwilligers kwamen.”

 

‘Als je een verslaving hebt overwonnen kan je echt heel veel!’

Willem Govers van Brasserie UP
Willem Govers, eigenaar van Brasserie UP

Brasserie UP aan de Javastraat is naast een brasserie ook een leerwerkbedrijf waar veertien ex-verslaafden werken en studeren. “Na één jaar hebben ze een MBO 2 diploma horeca, zijn onze leerlingen uit de uitkering en kunnen ze aan het werk”, aldus oprichter Willem Govers. “Als de mensen binnen komen is het eerste doel om te zorgen dat ze clean blijven. Vaak moeten er ook andere zaken geregeld worden, zoals hun gebit, of schulden. Daar helpen we bij. Om mensen dat eerste jaar binnenboord te houden is zeer intensieve begeleiding nodig. Uit onderzoek blijkt dat 50-70 procent van de verslaafden terugvalt als ze niks te doen hebben. Mijn motivatie is dat ik ervaringsdeskundig ben. Heel veel van de ellende die de mensen die hier werken meemaken heb ik zelf ook ervaren. Ik begrijp heel goed wat ze meemaken en welke problemen ze tegenkomen.”

Niemand verwacht nog wat van onze doelgroep
“De mensen die hier binnenkomen moeten clean zijn, dat is punt 1. Heel belangrijk, want iemand die nog in z’n verslaving zit, dat werkt niet voor de groep.  Daarnaast moeten ze voor 300% gemotiveerd zijn. Het is een commitment van een jaar dat ze aangaan. Dat moeten ze afmaken. Ze krijgen de kans om een jaar lang te leren van hun ervaringen en fouten. Er was een meisje dat de eerste maanden de hele dag zat te huilen in een hoek. En na een maand of vijf kon ze de hele lunchroom in haar eentje bestieren. Een topper. Je ziet de mensen groeien, dat is heel gaaf. Dat is waarvoor ik het doe. Onze doelgroep komt uit het granieten bestand. Niemand verwacht nog wat van ze. Hier vinden ze iets terug: een doel in het leven, eigenwaarde, structuur.”

We halen tien mensen per jaar uit de uitkering
“Ik ben nu 1,5 jaar bezig. Het is een grote uitdaging om rendabel te worden. Ik leg er nu elke maand zelf geld bij. Het zou heel erg zijn als we moeten stoppen wegens geldgebrek. Ik wil dat de gemeente zijn verantwoordelijkheid neemt voor deze doelgroep. De opleiding kost € 2000 per persoon voor een heel jaar, inclusief kleding en de begeleiding € 600,- per maand. De leerlingen worden minimaal twee maal in de week begeleid door een gediplomeerd coach, deze coaching gebeurt met behulp van een paard. Als er één terug de kliniek in gaat voor drie maanden, kost het de gemeenschap drie ton. Ik haal gemiddeld tien mensen per jaar uit de uitkering. Dat levert de gemeente iets van € 150.000,- per jaar op. Maar het lukt nog niet om structurele ondersteuning van de gemeente Den Haag te krijgen. We passen in geen enkel vakje. Via maatwerktrajecten krijgen we geen steun, want die zien ons als opleiding. Onze intensieve begeleiding past niet in de definitie. Ik kreeg pas een telefoontje dat het niet doorging, ik kreeg niet eens een officiële afwijzing op papier. Het kost veel tijd allemaal, die zaken eromheen. Ik doe bijna alles zelf: lessen voorbereiden, begeleiding in keuken en bediening, rekeningen betalen. Mijn vrouw werkt ook mee.
De gemeente Zoetermeer is ook geïnteresseerd. Daar willen ze me ondersteunen uit het Participatie budget. Daar werken de zaken anders. De klantmanagers daar kennen de kandidaten allemaal persoonlijk en bij naam. Hier in Den Haag doen ze het op een andere manier.”

Ik wil dat de betrokken partijen hun verantwoordelijkheid nemen
“We willen ook graag iets terug doen voor de maatschappij. Binnenkort serveren we in samenwerking met Stichting Present en Accor hotels twee gratis kerstmenu’s voor statushouders en eenzame ouderen uit de buurt. Ik geloof hierin. We willen Nederland veroveren en in vijf jaar vijf Ups neerzetten: Zoetermeer, Utrecht, Amsterdam, Rotterdam.
Ik wil dat de betrokken partijen hun verantwoordelijkheid nemen. Dat gebeurt nog niet veel. Er wordt gedacht: ‘toch niks meer aan te doen, laat maar zitten’. Ik heb bewezen dat de mensen heel veel kunnen. En als je een verslaving hebt overwonnen, kan je echt heel veel!”