GROEPSWONEN VOOR KWETSBARE JONGEREN

Jacqueline Verhagen:
“Ik wil me inzetten voor deze vergeten LVB groep”

Samen met andere ouders een groepshuis in Den Haag oprichten voor jongeren met een licht verstandelijke beperking (LVB), dat is de droom van Jacqueline Verhagen. “Het gaat om jongeren tussen de 18 en 30 jaar die graag uit huis willen, maar het niet helemaal zelfstandig kunnen. Een huis waarin iedereen een privéplek heeft met eigen sanitair en een klein keukentje en met een gemeenschappelijke ruimte waar ze samen thee kunnen drinken, koken en naar hun favoriete serie kijken. Met begeleiding die ze helpt om het zelf te doen. Ik geloof dat de jongeren in zo’n veilige groep veel steun aan elkaar kunnen hebben en daardoor minder professionele zorg nodig hebben.”

“Mijn dochter Anouschka is nu 22 en gaat in september met nog 9 jongeren in een groepshuis wonen van Stichting TOV in Delft. Samen met de ouders hebben we eerst gekeken wat er nodig zou zijn aan begeleiding. We hebben in kaart gebracht wat de bewoners allemaal zelfstandig kunnen: praktische vaardigheden als opstaan, aankleden, de was doen en financiën, maar ook sociale vaardigheden als voor zichzelf opkomen en hulp vragen. We kwamen tot de conclusie dat er in de ochtend niet zo veel hulp nodig is, eigenlijk vooral structuur. Daarvoor komt één ondersteuner. De piek qua begeleiding zit in de tijd tussen 4 en 8, waarin iedereen terugkomt van dagbesteding of werk en het verhaal van de dag wil delen. Wanneer ze gaan koken en eten. Dan zijn er twee begeleiders die gespecialiseerd zijn in de sociale omgang en die de jongeren zo veel mogelijk zelf laten doen. Onze visie is dat we ontwikkelingsgericht werken, er wordt zo min mogelijk overgenomen. We investeren in hun vaardigheden en waar mogelijk kan de begeleiding afgebouwd worden. Er is een basisrooster voor de gezamenlijke ondersteuning. Per bewoner is het mogelijk om de hulp individueel op te plussen.”

“Ook al heeft mijn dochter nu een fijne plek, ik wil heel graag in Den Haag ook zo’n huis oprichten. Ik wil me inzetten voor deze vergeten doelgroep. Deze jongeren redden het vaak net niet zonder begeleiding, maar ze zijn te ‘goed’ voor gehandicaptenzorg. Zo zie je mensen die tot hun 30e thuis blijven wonen, bij gebrek aan een geschikte plek, of omdat het niet herkend wordt. Sommige ouders schrikken van de term LVB. Ze zeggen: ‘mijn kind is niet verstandelijk beperkt, zij kan alleen niet zo goed leren en met geld omgaan, en ze kan haar tijd niet indelen’. Het gaat om een kwetsbare groep, die niet weerbaar genoeg is en makkelijk tussen de wal en het schip valt. Niet voor niets zijn de vier thema’s van het jaarlijkse symposium over LVB steevast: LVB en hulpverlening, LVB en criminaliteit, LVB en verslaving en LVB en dakloosheid. Maar wat doen we met de ‘normale’ LVB-er? Waarom gaan we pas iets doen als het mis is gegaan? Voor preventie is adequate begeleiding van deze groep zeer belangrijk.”

“De gemeente zou kunnen helpen door meer ruimte voor groepswonen te creëren. Om dit mogelijk te maken voor deze doelgroep moet het sociale woningbouw zijn, met huren van maximaal €500.
WMO-consulenten zouden dit onderwerp tijdens keukentafelgesprekken bespreekbaar kunnen maken. Zij kunnen peilen of deze jongeren zelfstandig willen wonen en ze vragen wat ze daarvoor nodig zouden hebben. Ik ben graag bereid om met de consulenten in gesprek te gaan over het herkennen en bereiken van de LVB groep.”

Herken je het verhaal van Jacqueline en wil je je aansluiten?
Mail Jacqueline via jacquelineverhagen@gmail.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *