Woongemeenschap Ichtus

Vlakbij het winkelcentrum Leyweg waar ik wel eens kom, blijkt een woongemeenschap te zijn. Van 2000-2004 zijn Wil en Erla actief geweest om hem op te zetten. Het viel hen op dat er woongemeenschappen werden opgezet voor/ door Indische en Hindoestaanse mensen en zij vroegen zich af waarom er nog niets was voor christelijke mensen. In nauwe samenwerking met het GDO hebben zij zich jarenlang ingezet om zelf een woongroep te starten en in 2004 resulteerde dat in oecumenische woongemeenschap Ichtus. In 2006 zijn de eerste woningen bewoond.

Ik word ontvangen door 4 bewoonsters die een van de koffie ochtenden organiseren voor de woongroep in een gezellige ruimte met een keuken en een paar zitjes. Die ruimte is van het complex en is destijds onderhandeld met de woning corporatie Haag Wonen. De bewoners betalen een bedrag bovenop hun huurprijs voor die ruimte. Daarnaast hebben zij er ook voor gekozen om bij te dragen aan een gezamenlijke pot (10 EUR p.p.p.m.) voor boodschappen voor het eten, koffie en thee. Van de pot worden ook verzekeringen, GWL van de centrale ruimte, en contributie voor het GDO en het tuinonderhoud betaald.

Het zijn sociale huurwoningen en de dames krijgen huurtoeslag waardoor het betaalbaar is voor hen om er te blijven wonen. Voor nieuwe bewoners is dat echter anders; de inkomenseis is verhoogd en zij kunnen geen huurtoeslag meer aanvragen op de huidige huur waardoor het toch relatief duur wordt om daar te wonen. Dit is gekomen door landelijk beleid om scheef wonen tegen te gaan, maar in de praktijk komt het voor Ichtus erop neer dat er nauwelijks mensen in aanmerking komen voor hun woningen. Zonder huurtoeslag zijn de huizen relatief duur voor sociale woningbouw en in combinatie met de inkomenseis is er geen match.  Ze hebben al geprobeerd dat te veranderen via de woning corporatie maar die zeggen dat het landelijk beleid is en kunnen niets doen. Vroeger konden zij gebruik maken van de zgn. fiatteringsregeling, die zouden zij graag terug willen.

Op dit moment wonen er alleen nog vrouwen in het complex, maar dit is geen bewuste keuze. Zij staan er zeer positief tegenover om weer ‘vers bloed’ te krijgen en ook nieuwe stellen te verwelkomen. De enige eis vanuit het GDO is dat het 50+ers moeten zijn.

“Iedereen die zich thuis voelt is welkom” zeggen zij volmondig. Als mensen interesse hebben kunnen ze komen kennismaken tijdens koffie ochtenden of tijdens de etentjes. De woongroep is best hecht, iedereen heeft een eigen woning maar er wordt veel samen gedaan. Er is twee keer per week een koffie ochtend of theemiddag en eens in de 14 dagen koken en eten zij met elkaar. Er worden na afloop ook liedjes gezongen. De meeste vrouwen kennen die liedjes van vroeger uit de PKN kerk, en zijn gewend die na de maaltijd te zingen, afgewisseld met oudhollandse liedjes. Voor de katholieke Miep was het even wennen; “Wij hebben ook liedjes maar die waren allemaal in het Latijn, maar ik vind het best hoor”. Er is verder geen gezamenlijke geloofsbeleving, er wordt gebeden voor het eten maar daar blijft het bij.

Ondanks dat de bewoners inmiddels allemaal behoorlijk op leeftijd zijn is het nadrukkelijk niet de bedoeling dat er echt zorg wordt verleend aan elkaar. Omzien naar elkaar en af en toe een boodschapje doen voor elkaar, dat is gewoon een vriendendienst, maar zij zijn geen mantelzorgers. De bewoners met een indicatie krijgen thuiszorg en regelen die zorg zelf. Op mijn vraag of ze niet meer samen zouden kunnen oppakken in zo’n hechte groep is het antwoord: “Als je ons dat 10 jaar geleden had gezegd dan hadden we daar energie voor gehad. Nu zijn we ouder en kunnen niet meer alles. Ook daarom is het belangrijk dat we nieuwe bewoners gaan krijgen”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *